Brom

De levenszon leert
ons zacht te stralen
zachter steeds
minder onachtzaam
steeds dieper doordrongen

terwijl feitelijkheden
elk opnieuw tonen
de voor- en achterzijde
van hun kleefspul
neigend dreigend bedrieglijk

schilfert de handhuid
van mijn oude leraar
zijn geur bereikt mij
biologisch achterhaald
zijn lijf vergaan

vreemd hoe de dagen
vluchtig verbeeld
vervagen zich sluiten
de ogen en wissen
voltallig belang

afscheid is toescheid
wist jij verrassend mij
het lied van vervulling
te zingen de ademdans
oceanisch delend

zachtjes in en om en
door mij bromt nu
jouw vreugdeskracht
verwarmend het hart
van al wat wij zijn.

Uit: DHARMIUM/SMELTSPEL
Categorie├źnBlog